Tesnim Haber Ajansı- İran Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü İsmail Bekayi, ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio'nun 7 Ekim Çarşamba günü Atina'da yaptığı konuşmada İran'a ilişkin ileri sürdüğü iddialara X sosyal ağından yanıt verdi.
Rubio'nun Akropol'deki konuşmasında antik Yunan'dan Trump Amerikası'na uzanan Batı tarihini düz ve kesintisiz bir çizgiye indirgediğini belirten Bekayi, bunun tam anlamıyla anakronizm örneği olduğunu kaydetti: Yunanistan, Roma, Hristiyanlık, Avrupa, Amerika ve nihayet "Önce Amerika" gibi kavramların beceriksizce birbirine karıştırılmasıyla tarihsel zamanın çarpıtılması. Sanki Amerika, çıplak zorbalık yerine kovboy diliyle konuşmak yerine, baskı ve zor siyasetini dünyaya "tarih felsefesi"nin güzel neon ışıkları altında meşrulaştırmanın daha iyi olacağı sonucuna varmıştır.
Rubio, Yunanca "thumos" kavramını tarihsel ve felsefi bağlamından kopararak güç, rekabet ve ulusal iradeye övgüye dönüştürmektedir. Ancak asıl çelişki şurada: Yunanistan yalnızca güç ve ihtişam sahnesi değildi; aynı zamanda kibrin ve saldırganlığın trajedisinin doğduğu yerdi (Troya efsanesi ve Homeros'un İlyada'sı), gücün eleştirisinin kaynağıydı (Thukydides'in Peloponnesos Savaşı Tarihi), siyaset felsefesinin beşiğiydi (Platon'un Devlet'i ve Aristoteles'in Politika'sı) ve gücün sınırları ile insan sorumluluğunun sorgulandığı yerdi (Sophokles'in Antigone ve Kral Oidipus'u).
Rubio bu diğer yarıyı silerek tarihi sorgulama ve eleştiri alanından yoksun bırakmakta ve onu siyasi meşruiyet aracına dönüştürmektedir. Sunduğu şey tarih felsefesi değil; ABD hükümetinin çatışmacı ve savaşçı politikalarını meşrulaştırmak ve bir siyasi mit inşa etmek için tasarlanmış, tahrif edilmiş ve saptırılmış bir tarih versiyonudur; bugünkü Amerikan siyasetinin "kaçınılmaz" ve tarihsel açıdan "kader" gibi görünmesini sağlamak amacıyla geçmişi kasıtlı olarak yeniden inşa etme çabası.
Tarih, iktidarı meşrulaştırma aracına dönüştüğünde atılacak sonraki adım artık "geçmişi anlamak" değil, bizzat "iktidarı kutsamaktır".
Vasili Vereşçagin'in Savaşın Apotheosisi adlı eseri, fatihlerden geriye kalan kafatasları yığınını ihtişam ve güç mitinin karşısına koyar; tarih güce övgüye indirgendiğinde geriye kalanın görüntüsüdür bu.
Böylesi bir tarihsel eşikte Batılı düşünürlere düşen görev, tarihin kendisini ve Batı medeniyetinin felsefi karmaşıklığını, yayılmacı ve çatışmacı bir gücün sunduğu tahrif edilmiş ve meşrulaştırıcı okumaya karşı savunmaktır; bir medeniyetin insani kazanımlarını, sınırsız güç kullanımını meşrulaştırmak uğruna feda etmeye çalışan bir gücün karşısında.
Bu saptırılmış tarih anlatısının tehlikesi yalnızca geçmiş olayların yanlış okunmasında değil, geçmişin çıplak gücü meşrulaştırmak ve onu bugün kutsamak amacıyla kendi lehine el konulmasındadır.